เคยไหม พิมพ์อะไรไปตั้งเยอะแยะ แล้วหายหมด

เมื่อเช้านั่งพิมพ์ blog นี่อยู่นาน ได้มาหลายเรื่อง แต่พอกด publish ไป ก็ปรากฏว่า net หลุดพอดี ฮ่ะๆ

เซ็ง และจะให้เขียนซ้ำก็ไม่ได้ เพราะอารมณ์มันคนละตอนไปแล้ว

พูดเรื่องอื่นไปเลยละกัน เชอะ

กะว่า ซีรี่ "ถ้าให้ผมพูดตามใจชอบ" นี้จะเป็นซีรี่ปากจัดกัดไม่เลือก ดังนั้นใครทนความปากจัดไม่ได้ก็พึงระวังไว้นะครับ ผมก็เขียนเล่นๆ อ่านเอาจริงเอาจังไปก็คงไม่ดี

ที่อยากจะด่ามากๆเลยคือพวก Bureaucratic shit ทั้งหลายที่แม่งชอบมี protocol หรือ format อะไรเหียกๆ แล้วไอ้คนที่ทำตามก็ไม่ได้รู้ว่าทำไปทำซากอะไร บางอย่างก็บัญญัติมาตั้งแต่สมัยพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อของพ่อ แล้ว โดยที่สมัยนั้นมันยังเหมาะสมอยู่ พอมาถึงสมัยนี้มันก็ยังทำๆกันอยู่อย่างงั้นทั้งๆที่มันใช้ไม่ค่อยได้แล้ว ไม่เหมาะสมแล้ว ถามว่าทำไปทำไมก็ตอบไม่ได้ เซ็ง

พวกนี้ก็เจอประจำทั้งทางบกทางน้ำทางอากาศ ไม่รู้ว่ามันมีอยู่ทั่วทุกองค์กรในประเทศเลยรึไง และแม้แต่บางทีตัวผมก็เป็นแบบนั้นซะเอง .... เหนื่อยใจแทนคนที่เจอว่ะ ฮ่ะๆ

ที่เจอบ่อยไม่แพ้กัน และแทบจะมาคู่กัน ก็คือพวกขี้เบ่ง ไม่รู้ท้องผูกมาจากไหนถึงได้เบ่งอยู่ตลอดเวลา พวกนี้ก็จะมีอำนาจอยู่ในกะลาเล็กๆของแม่งเอง แล้วก็ใช้ protocol กะ format ข้างต้น (ที่แม่งไม่ได้เป็นคนคิด และไม่ได้เข้าใจว่าทำไปทำไม) มาโชว์เหนือโชว์ใต้กันทั้งวัน คนที่เจอกะแม่งก็ต้องพินอบพิเทากันไปถึงจะคุยกันรู้เรื่อง บัดซบดีแท้ พวกนี้ต้องซื้อเสื้อบ่อย เพราะแม่งเบ่งมากจนเสื้อขาด

โอว มันปากดีแท้

ต่อๆ

อีกอันที่ตลกๆ จะตรงข้ามกะพวกแรก แต่จริงๆน่าจะมาจากพื้นฐานเดียวกัน นั่นคือพวกทำอะไรไม่ตรง format ยกตัวอย่างง่ายๆ ลองไป บขส. แล้วซื้อตั๋วรถไปต่างจังหวัดมาซักใบนึง ลองดูว่าคนขายตั๋วเขียนเลขที่นั่ง เวลารถออก แล้วก็หมายเลขรถ ตรงช่องรึเปล่า เห็นแล้วก็อยากจะกวนตีนเหลือเกิน ว่าพี่จะให้ผมไปนั่งที่ 22 นาฬิกา ตรงเบาะเลขที่ 99-203 แล้วก็รถนี่มันจะมาตอน A4 โมงใช่ป่าว หะๆ แต่ก็นะ

บ่นไปงั้นแหละ จริงๆก็ไม่ได้เกลียดพวกนี้หรอกนะ แต่ก็หงุดหงิดหรือตลกๆเวลาเจอน่ะ

ไปล่ะ พอใจแล้ว